Vandaag bracht de rit ons via de 101 opnieuw langs de CA1, de scenic route die ons vanaf Ventura langs Malibu en Santa Monica voert. Om deze dag niet als transitdag te laten verlopen, besloten we onze tijd in Santa Monica door te brengen.
Eerst passeerden we nog Malibu, die volgebouwd is met strandhuizen en mooie villa’s. Natuurlijk horen daar foto’s bij. Zoals je merkt, begint de dag hier vaak mistig. Dat verandert snel na de middag.
Eigenlijk is Malibu serieus afgeschermd voor “gluurders”. Je ziet meestal de ingangspoort en minder vaak kan je enkel nog een glimp van het huis opvangen indien toevallig een poort openstaat. Dat het hier om de stulpjes van de allerrijksten gaat, is dus heel duidelijk. Maar een toerist is geen echte toerist als hij toch niet ergens aan een strandje geraakt om alsnog foto’s van de huizen te maken. Ik snap dat die mensen op hun privacy gesteld zijn. Echt waar! En tuurlijk hebben we die gerespecteerd: we zijn niet op hun stranden gaan wandelen of zo. 
Malibu is ook het mekka van de surfers en vele surfkampen gaan hier dan ook door. Geef toe, ze “liggen” meer in het water, te wachten op golven, dan dat ze daadwerken rechtstaan (!)
Met Santa Monica hadden we een blij weerzien. We parkeerden net naast de pier, op een publieke parking (minstens 1000 parkeerplaatsen!).
En we waren niet alleen. Van de vorige keer herinneren we ons vooral dat het er niet zo druk was. Ik veronderstel dat we toen ‘s avonds ons hotel pas bereikten. Bij klaarlichte dag is dat wel anders. Langs het strand van Santa Monica wandelen is leuk, want je wandelt op een pad midden in het strand; een pad dat je vaak deelt met fietsers.
En toen… verlieten we LA als beleef”plaats” om naar ons hotel naast de luchthaven te rijden. Daar deden we lang over, heel lang. Spitsuur en ja, dan lijkt het alsof je op de Antwerpse ring zit, alleen telt elke richting minstens 6 rijstroken. Toch gaat het dan nog traag. Het vinden van het hotel ging niet zo goed, want het staat rond de luchthaven vol met hotels en het straatnummer bleek niet te bestaan. Ook tijdens het inchecken zaten we een verdieping te laag zodat we binnenkwamen bij een groep black Americans die een soort fancy fair aan het houden waren… verwarring alom, zeker omdat we daar met koffers tussen laveerden. 
Enfin, toch alles weer dik in orde, want anders zou ik deze blog niet kunnen schrijven hé .
Geen opmerkingen:
Een reactie posten