Donderdag 16 juli 2015

 

Deze ochtend werden we al met een busje opgehaald om naar het vliegveld te gaan. Dat was even vroeg wakker worden. Maar vandaag stond een vlucht naar Moloka’i op het programma.

 

 

Molokai bestaat uit een benedendeel, waar de melaatsen woonden en dat we vandaag zullen bezoeken. Er is ook nog zoiets als een bovendeel, met een echte ‘'(euh … twee gates) luchthaven en waar meer mensen wonen. Dat is in tegenstelling met Kalaupapa vrij te bezoeken.

Dat het in de voormiddag regende, zullen we maar snel vergeten.

Gelukkig hadden we tijdens de rit een dak boven ons hoofd, zij het een oud dak . Op de tweede foto zie je een souvenirshop.

 

Vandaag deden we daar een rondrit die zeer gelimiteerd was qua vrijheid in gaan en staan, gezien er nog een klein aantal melaatsen wonen. Zo moet Tom Waes zich voelen als hij beknot is in zijn vrijheid tijdens het draaien van zijn serie over moeilijk toegankelijke landen. Zo mochten we niet vaak uit de bus, moesten we in groep samenblijven en moest de chauffeur ons ten allen tijden kunnen zien. Even alleen een wandeling maken, laat staan een mogelijks praatje slaan was uit den boze.

Desalniettemin konden we vandaag rijden (niet lopen, weet je wel) in de voetstappen van Father Damien, ofte Damien Deveuster uit Tremelo.

 

Op de bus werd heel veel info gegeven over zijn aankomst, zijn werk en wat hij voor de toekomst van Molokai heeft betekend. En dat is duidelijk heel wat. Marianne, een Duitse vrouw heeft zijn werk daar voortgezet. We zagen waar beiden een grafmonument hebben.  Het kerkje werd geopend zodat we konden zitten waar de melaatsen zaten.

Waar de eerste nederzetting was, was dan ook de plaats waar we deze middag gepicknickt hebben.

Dit is het grafmonument van Marianne:

 

Al bij al moet je volgens mijn bescheiden mening een katholiek zijn of iets hebben met Damiaan of Marianne als je kiest om dit eiland te bezoeken. Indien dat er niet is, is het een overvloedige stroom aan gegevens. Het zijn ook heel droevige verhalen natuurlijk.

Graag had ik daarom ook een groter deel van de schoonheid en ongereptheid van het eiland gezien. Op de momenten dat dat kon, lieten we ons niet onbetuigd om daar dan een foto van te nemen.

 

 

We staan hier ongeveer naast de hoogste zee-klip, die 1000 meter in zee komt. Ervoor liggen twee kleine vulkanische eilandjes die je op de foto’s hierboven ziet.

 

Hieronder nog even enkele impressies vanuit het vliegtuig: Honolulu en Waikiki beach.