Maandag 27 juli 2015

 

Met de Nissan Pathfinder (alweer een andere wagen) reden we naar Everglades National Park. Echt simpel is het niet om in Miami en omstreken te rijden. De autosnelwegen vloeien in elkaar over en je hebt zowel links als rechts uitritten. Door werkzaamheden werd het voor de gps geen makkelijke klus. Maar goed, we zijn eerst naar Shark Valley Entrance gereden, op aanraden van mensen die we in Hawaii waren tegengekomen. Toen we er aankwamen, begon het te donderen en te bliksemen. We kregen raad van rangers om liefst in de auto te blijven in geval van erger. Maar geluk regende het maar nu en dan, wel met bakken uit de hemel, maar we moesten toch niet naar ons hotel terug.

 

Daardoor is momenteel toch al natter in de Everglades, wat twee weken geleden nog niet zo was. Geen water, geen waterdieren natuurlijk.

We deden een tour met een “tram”, een busje met open zijkanten dat door het 15-mijl lange pad laveerde. Het voordeel was dat we van de ranger veel weetjes te horen kregen en het busje stopte ook op de plaatsen waar iets te zien viel. Heel boeiend allemaal. We zagen gelukkig veel dieren. Met dieren bedoel ik dan alligators (nee, niet hetzelfde als krokodillen, wel familie), reigers (blauw en wit)  ibissen, waterschildpadden, ooievaars, kites (soort haviken), kalkoengieren en diverse vissoorten. Jammer, geen panter gezien… want die zou daar ook zitten…

Een alligator in het water en op het land (van heel dichtbij gezien).

 

 

Een baby heeft nog een deel van de gele strepen op zijn rug.  Deze waterschildpad kwam net even om adem happen.

 

De gieren kwamen net een karkas van een alligator verorberen. Op de tweede foto vind je een waterlibel, slechts één soort van de vele die er zijn. Het aantal loopt ook in de duizenden, echt zwermen.

Daarna reden we naar Homestead, een tweede ingangspoort tot de Everglades. Deze biedt vooral een ander soort landschap, maar moeras dus anders aangeboden. Hier zijn vooral de vogels heer en meester en niet zozeer de alligators. Deze tocht liet ons opnieuw naar de Stille Oceaan rijden terwijl we deze voormiddag vertrokken waren aan de Atlantische Oceaan. Gek idee hé.

 

 

Het werd avond en dan liep het park leeg. De enigen die bleven, waren de muggen. Bij een bepaalde vijver werden we op een minuut tijd echt door die beestjes aangevallen zodat een foto nemen geen optie meer was. We waren er nochtans op gekleed: lange broek, hemd met lange mouwen, kousen die “muggendicht” zijn (dat bestaat!) en een hoed. Daarenboven waren de resterende delen van ons gezicht en handen ingesmeerd tegen de muggen. Maar zoveel… nog nooit bijeen gezien en nog nooit aangevallen.

Daarna gaven we ons nog niet gewonnen en hebben we een trail bewandeld: dat is een pad waar je op houten planken boven het moeras kunt wandelen en dit keer midden in een tropisch woud. We waren er helemaal alleen. Alleen het geluid van de dieren kon je er horen.

Sommige planten staan hoog boven het water – zodat de voetjes niet nat kunnen worden. Rode mangroven vind je overal. (= foto hier net onder)

 

De avondzon verdween… tijd om ons ook uit de voeten te maken.